Goniec Czarnoleski, Krzysztof Czuguł-Chan, 15.06.2012 r. o 04:53
Biografie Ludzi Niesamowitych
Seria wydawnicza: Strzał z Duppy

W dzisiejszym wydaniu Biografii Ludzi Niesamowitych zapoznamy się z sylwetką Strzała z Duppy, który wzbudza niepotrzebne kontrowersje wśród większości Sarmatów.

Strzał z Duppy (właśc. Antoni Herman Strzałecki, ur. 15.06.1785 r. w Grodzisku, zm. 19.11.1834 r.), słynny uczony sarmacki, konstruktor, polityk, filozof oraz malarz-amator tworzący w Duppie, małej miejscowości w powiecie wielkoockim. Autor takich rozpraw, jak: Exclusionem, remotionem, mutationem, Ex asinum oraz jego najważniejsze dzieło, O powadze Senatu. Jeden z najważniejszych autorów okresu przedprzepadowego. Określany mianem wizjonera i człowieka postępu o nieograniczonych horyzontach. Porównywany z najwybitniejszymi twórcami naszych czasów.

LATA DZIECIĘCE.
Antoni Herman Strzałecki urodził się w ubogiej grodziskiej rodzinie, jako szósty z ósemki rodzeństwa. Był synem Gerwazego Strzałeckiego, czeladnika murarskiego oraz Wiktorii Jagr, służącej na dworze książęcym, córki znakomitego czarnoleskiego malarza-tynkarza-cykliniarza, współautora obrazu „Michaś Słupnik”.

Od najmłodszych lat przejawiał bardzo dużą aktywność psychoruchową, co nie umknęło uwadze jego ojcu i sprowadziło na niego niechęć rodzeństwa oraz rówieśników.

W 1792 r. mogąc odnaleźć się w środowisku zubożałego mieszczaństwa, został wysłany przez rodziców na nauki do zakonu braci werbalistów w Ferze. Tam pobierał nauki z zakresu nauk humanistycznych, nauk ścisłych i savoir-vivre’u. Przez lata jego młody umysł rozwijał się i wytwarzał na bazie czytanych rozpraw własną filozofię, której opisu można doszukiwać się w jego pracy z tamtego okresu pt. Ecce porno, napisanej w 1794 r.

LATA MŁODZIEŃCZE.
Po zakończeniu nauk w 1799 r., otrzymał od ówczesnego przeora list polecający skierowany do Seneszala Wielkiego Koronnego, by ten przyjął 14-letniego wówczas Antoniego na terminowanie w kancelarii książęcej.

W latach 1799 – 1803 młody Strzał przyuczał się do zawodu urzędnika państwowego. Niestety jego rozbudzony umysł był nieustannie znużony monotonią pracy biurowej, co przyczyniło się do wzrostu jego pracy twórczej. Zapoznany z biurokracją, problemami państwa oraz rozpasaniem obyczajowym urzędników napisał dzieło pt. Exclusionem, remotionem, mutationem opisujące mechanizmy rozwiązywania problemów wewnątrz instytucji państwowych.

LATA DOROSŁE.
Na początku 1803 roku nieoczekiwanie zmarła mu matka, co spowodowało u niego załamanie nerwowe, przez które stracił pracę w kancelarii książęcej. Zrozpaczony podwójną stratą Antoni opuścił Grodzisk poszukując ukojenia w Srebrnym Rogu. Niestety pobyt w Teutonii jedynie pogłębił ogarniającą go depresję. Po kilku tygodniach pozbawiony chęci do życia 18-latek postanowił popełnić samobójstwo rzucając się w ciemną toń Morza Sarmackiego.

Niedoszłego samobójcę z wody wyciągnęli almerscy marynarze wypływający do Królestwa Baridasu po dostarczeniu beczek z ciuaddebravowską amfetaminą. W trakcie podróży Strzałecki wyzbył się depresji i wielokrotnie osiągał stany duchowego uniesienia, jak sam twierdził, zupełnie nieznanego pochodzenia. Podczas kilkumiesięcznego rejsu stworzył krótką rozprawę pt. Ex asinum.

W sierpniu 1803 dotarł do Almery, gdzie próbował ustabilizować swoje życie. Trafiwszy do mekki formalistów i urzędników znalazł zatrudnienie w sądzie jako protokolant i asystent prokuratora. Tam też przepracował kolejne lata, aż do 17 kwietnia 1803 roku, kiedy to zupełnie przypadkowo, podczas powrotu do domu, natrafił na swego ojca, który to przybył do Królestwa Baridasu ze swoim mistrzem, by wybrać marmurowe płyty na podłogi w nowopowstającym pałacu jednego z sarmackich diuków, i za jego namową postanowił wrócić do Starosarmacji.

Po powrocie z ojcem do domu w połowie 1804 roku, Antoni popadł w melancholię i znużenie. Nie mogąc znaleźć pracy, która wykorzystałaby jego potencjał, postanowił wyjechać na Uniwersytet Czarnoleski.

W latach 1804 – 1810 przebywał w Czarnolesie. Początkowo zamieszkał u ojca swojej matki, pod którego czujnym okiem starał się, w wolnych od studiowania sztuk wyzwolonych na Uniwersytecie Czarnoleskim chwilach, zgłębić tajniki malarstwa. Niestety z tamtego okresu zachowało się bardzo niewiele obrazów jego pędzla.

Podczas nauki znów rozbudził się jego umysł. Ten okres jest bardzo ważnym dla jego twórczości. Mogąc korzystać z biblioteki i zaplecza technicznego jednego z największych sarmackich uniwersytetów rozwinął skrzydła. Opatentował ponad 160 różnych urządzeń rewolucjonizujących pracę urzędniczą, weryfikację tożsamości, zarządzanie zasobami ludzkimi, produkcję pieczywa typu graham, wydobycie węgla i wiele innych dziedzin.

Opublikował także przeszło 14 rozpraw naukowych na tematy prawa cywilnego i karnego, które spowodowały zmianę sposobu traktowania obywatela w państwie.

W wieku 25 lat stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych Sarmatów. Dzięki swojej pracy został nobilitowany i wciągnięty do grona arystokracji. Stał się mimowolnym bywalcem salonów, senatorem i uczestnikiem życia politycznego.

Po kilku miesiącach publicznego zainteresowania i pozbawienia możliwości dalszego rozwoju, nie mogąc znieść ogólnej demoralizacji na najwyższych szczeblach hierarchii społecznej Antoni Strzałecki, dokładnie w rocznicę śmierci matki, ucieka z Czarnolasu, zabierając ze sobą dzieła swego życia.

STRZAŁ Z DUPPY
Podczas ucieczki postanawia ukryć się w lasach. Szukając odpowiednio ustronnego miejsca dociera do powiatu wielkookiego i trafia do bukowiny nieopodal miejscowości Duppa. Tam też buduje sobie chatę i się osiedla.

Wiodąc pustelnicze życie prowadzi handel wymienny z miejscowymi. Tak też przybiera imię „Strzała”, by uniknąć rozpoznania i powrotu popularności.
Starając się być samowystarczalnym dokonuje wielu przydatnych odkryć, wpływających korzystnie na gospodarkę agrarną i jakość wody pitnej, czym wzbudza zainteresowanie mieszkańców Duppy, którzy coraz częściej odwiedzają jego samotnię.

W roku 1815 postanawia opuścić swą pustelnię i zamieszkać wśród prostego ludu Duppy i tam, pracując u podstaw, budować porządek i ład według własnej filozofii, a także wpływać na ich dobrobyt swoimi odkryciami.

W związku z jego działalnością powiat wielkoocki staje się pierwszym w Sarmacji obszarem posiadającym wielkośrednicowe filtrowe studnie głębinowe i posiadającym zaawansowane metody nawadniania pól oraz oprysków naparami ziołowymi, likwidując tym samym większość chorób dotykających uprawy.

Na okres 1810 – 1834 przypada także największa twórczość filozoficzna Antoniego Strzałeckiego. W tym czasie tworzy swoje opus magnum pt. O powadze Senatu, w którym rozprawia się z obecną degrengoladą i proponuje metody naprawy sytuacji odwołując się do jednego ze swoich pierwszych dzieł – Exclusionem, remotionem, mutationem. W Duppie powstaje także Foch Diuczy, w którym Antoni stara się rozliczyć z przeszłością i wyjaśnić powody swej ucieczki. Kończy pisać, rozpoczętą w Czarnolesie, Statu et tu, będącą uzasadnieniem dla słuszności liberalizacji polityki obywatelskiej, znaczeniu obywatelstwa i istocie państwowości.

W roku 1816 zakłada w Duppie szkołę, w której uczy dzieci chłopów sztuk wyzwolonych, by zerwać ze stereotypem niewykształconego chłopa i dostępnością wiedzy tylko dla najbogatszych. Ta decyzja w późniejszym czasie doprowadziła do olbrzymich zmian w systemie szkolnictwa oraz postrzeganiu przez państwo chłopów, którzy dzięki wykształceniu byli w stanie prowadzić swoje gospodarstwa o wiele lepiej i o wiele wydajniej, co prowadziło do ogólnego wzrostu produkcji, a co za tym dobrobytu społeczeństwa.

W 19.11.1834 r., podczas próby ograbienia wioski przez rozbójników scholandzkich, staje wraz z innymi mieszkańcami do obrony Duppy. Dzięki znajomości podstaw taktyki i pomysłowości Strzała udaje im się przepędzić najeźdźców. Niestety Antoni podczas odwrotu rabusiów zostaje raniony śmiertelnie pociskiem wystrzelonym z karabinu skałkowego.

Na łożu śmierci prosi mieszkańców o wysłanie swych prac do zakonu braci werbalistów. Tam, dostarczony niesamowity zbiór rozpraw naukowych i filozoficznych, trafia w ręce nowego przeora, który po zapoznaniu się z jego zawartością, postanawia o publikacji prac Antoniego. Nie znajdując żadnego podpisu w pracach, udaje się do miejsca skąd księgi dostarczono. Tam też dowiaduje się, że autorem był niejaki Strzał i tak też podpisuje prace, dodając do imienia miejsce pochodzenia autora.
Dotacje
500,00 lt
Dotychczasowi donatorzy: Henryk Leszczyński.
Serduszka
500,00 lt
Ten artykuł lubią: Mikołaj Torped, Simon Villee, Avril von Levengothon, Helwetyk Romański, Michał Hodża Kiełbasa-Krakowski, Paviel Gustolúpulo, Irmina de Ruth y Thorn, Ivo Karakachanow, Karolina Aleksandra, John Rasmusen, Konrad Hohenstauf, Mikołaj Jan, Mateusz Wilhelm.
Komentarze
Mikołaj Torped
Szkoda, że nie dowiedzieliśmy się niczego o kobietach/mężczyznach życia Strzała.
Odpowiedz Permalink
Michał Hodża Kiełbasa-Krakowski
To był właściwy człowiek na właściwym miejscu.
Permalink
Irmina de Ruth y Thorn
Zajebiste :D
Odpowiedz Permalink
Avril von Levengothon
Jeśli kasi się podoba to musi tak być :*
Odpowiedz Permalink
Mateusz Wilhelm
hymm fajne
Odpowiedz Permalink

Musisz się zalogować, by móc dodawać komentarze.