Gazeta Teutońska, Gotfryd Slavik de Ruth, 02.03.2015 r. o 19:36
Bitwa pod Leno 967r.

Artykuł został oznaczony jako Artykuł na Medal.
70KvK9tl.png

Bitwa pod Leno
(zwana też bitwą krwawego przylądku ) starcie zbrojne, które miało miejsce 10 lipca 967 r. W trakcie trwającego w latach 960-967 konfliktu zbrojnego pomiędzy Królestwem Enderasji a Księstwem Slavii. Bitwa była rewanżem za klęskę Enderesjan w bitwie pod Torus 961r.
W roku 961 zginął Król Enderasji- Wergeniusz V, co dało początek konfliktowi o tron po nim. Osłabione wojną domową Królestwo, stało się celem wielokrotnych ataków Slavian.
W okolicach antycznej osady Leno wojska Króla -Kazydiusza I ( 961-988r. ) starły się z armią Księcia -Grodołaza Zwycięskiego ( 937-975r. ). Bitwa zakończyła się klęską armii slavian . Sam Książę ledwo uszedł z życiem tylko, dzięki poświęceniu jednego ze swoich gwardzistów , który ofiarował mu swojego konia. Ścigany przez Enderesjan, Książę schronił się na bagnach gdzie ukrywał się przez tydzień czasu . Na szczęście dla slavian , w bitwie śmierć poniósł syn Kazydiusza I – Ekskursu. W następstwie bitwy, jak i przebiegu dotychczasowej wojny obie strony podpisały zawieszenie broni.


Sytuacja polityczna

Po śmierci enderjańskiego króla Wergeniusza V w 961 roku. Królestwu grozić zaczął poważny kryzys rządowy , zmarły władca nie pozostawił potomka. Dodatkowo niekorzystną sytuację potęgowały liczne najazdy Slavian na prowincje przygraniczne. Rządzący wówczas Księstwem Grodołaz Zwycięski kontynuował politykę częstych najazdów na pogranicze.
Osłabione politycznie Królestwo dzięki wpływom kasty kapłanów , zdobyło się na poważny wysiłek militarny. Dla ratowania państwa Król- Kazydiusz I sprowadził 1000 ciężkozbrojnych najemników , starając się równocześnie uspokoić w ten sposób wewnętrzne spory wśród arystokracji mu nie przychylnej.

4Ked7b40.jpg
XIII wieczna grafika ukazującą bitwę pod Leno
Bitwa

Pomimo wtargnięcia Slavian do wewnętrznych prowincji na wiosnę 967r. , Król musiał najpierw rozprawić się ze zbuntowanym miastem Tsugo , które to po długim oblężeniu wpadło w jego ręce na początku lipca 967 r. Dopiero po tym mógł rozpocząć kampanię przeciwko slavianom.
W dniach 7-9 lipca 967 r. armia pociągnęła wzdłuż północnego wybrzeża równiny Turentt, docierając do niewielkiego przylądka Serena położonego na północ od antycznej osady Leno . Tutaj w dniu 10 lipca doszło do spotkania z Slavianami . Przebieg walki był początkowo niezwykle niekorzystny dla Enderesjan. Straż przednia została zaskoczona przez Slavian i prawie w całości wybita; w trakcie tego starcia śmierć poniósł syn Króla - Ekskursu. Całość sił slavian zaatakowały siły główne enderesjan, te jednak zdążyły przyjąć uporządkowany szyk i ustawić się w dogodnym miejscu do obrony.
Król Kazydiusz I chciał w ten sposób poczekać na nadjecie straży tylnej, składającej się z najemników. Zwycięzcy całkowicie lekceważąc nie do końca jednak pobitego wroga kontynuowali silne ataki na pozycje obrońców .Siła ich natarć była tak duża że Kazydiusz kazał spieszyć jazdę i wesprzeć nią piechotę w obronie pozycji. W pewnym momencie nastąpił niepodziewany atak endesjańskiej rezerwy, która w uporządkowanym szyku bitewnym starła się z nieprzygotowanym przeciwnikiem. Atak przyniósł całkowite zwycięstwo Endersjanom którzy wprost zmietli armię slavian . Padło bardzo wielu szlachetnych rycerzy, a sam Książę zmuszony był do ratowania się ucieczką z pola bitwy.

08p7q2ym.jpg
Piechota slavian z okresu według współczesnej grafiki
Następstwa bitwy

Obie strony poniosły w walce tak duże straty, że uniemożliwiło to kontynuowanie dalszej kampanii przez Kazydiusza , także Slavianie wycofali się za rzekę Turentt . Klęska w bitwie wywołała w całym Księstwie wielkie poruszenie. Przyjmuje się że siły Slavian- liczyły przed starciem około 9.000 zbrojnych; a siły Enderesjan- liczyły przed bitwą około 11.000 zbrojnych. Straty slavian szacuje się na 5.000 zabitych a straty enderesjan na około 6.000 zabitych. Dnia 20 sierpnia 967 r. na obradach senatu Królestwa w Ahaswer arystokracja starała się osłabić autorytet Króla . Dalszą wojnę z Slavianami zrzucono na barki lokalnych sił prowincji nadgranicznych , gdyż rycerze najemni potrzebni byli w tym czasie do pacyfikowania, arystokracji nie przychylnej Królowi. Jednak siły nadgraniczne nie potrafiły poradzić sobie z siłami slavian, ostatecznie pod koniec września, obie strony podpisały porozumienie. Na mocy którego zachowano status quo ziem, zgodzono się na wypłaty trybutów i wymianę szlachetnych zakładników. Obydwa państwa potrzebowały czasu na uporządkowanie swoich spraw wewnętrznych i odbudowę zniszczonych ziem nadgranicznych.
Serduszka
8 447,00 lt
Ten artykuł lubią: Herman Kolineusz, Remigiusz Lwowski von Hochenhaüser, Ivan von Lichtenstein, Adam Jerzy Piastowski, Aleksander Damian Chojnacki, Ignacy Urban de Ruth, Marek von Thorn-Chojnacki, Vladimir ik Lihtenštán, Sereus von Ahabejż, Krzysztof St. M. Kwazi, Adunaphel Kovall, Karolina Aleksandra.
Komentarze
Ivan von Lichtenstein
Lubię takie historyczne artykuły. :)
Odpowiedz Permalink
Adam Jerzy Piastowski
Zgodzę się, to jest to co lubię czytać :)
Odpowiedz Permalink
Aleksander Damian Chojnacki
Dobre są :)
Odpowiedz Permalink
Marek von Thorn-Chojnacki
No piękne, cieszy mnie ze TIH znów publikuje.
Odpowiedz Permalink
Gotfryd Slavik de Ruth
Witam
Miło mi słyszeć takie pochwały :) to tylko napędza do dalszej pracy.
Permalink
Sereus von Ahabejż
Miło jest czytać o bitwach, aczkolwiek intryguje mnie bardziej kwestia polityczna. Skąd pojawia się król Kazydiusz I.
Na jakiej drodze zdobył władzę, szczególnie że arystokracja była mu nieprzychylna. Skoro jest pierwszy tego imienia jest zapewne z innej dynastii albo z innej gałęzi dynastii. Jego działania po bitwie też są mało rozwinięte. Rozumiem, że jest to mało istotne w artykule, byłbym jednak kontent słysząc więcej o tym władcy ;)
Odpowiedz Permalink
Gotfryd Slavik de Ruth
Witam
W takim razie skoro jest taka chęć to postaram się niedługo przygotować osobny artykuł o królu Kazydiuszu I :) i zobaczymy czy również się spodoba.
Permalink

Musisz się zalogować, by móc dodawać komentarze.